อิสลาม...มุสลิม...ถึงแม้พื้นเพจะเป็นคนใต้ บ้านเกิดอยู่จังหวัดสงขลา ฟังแค่นี้ ก็ไม่น่าแปลกใจที่จะรู้จักอิสลามใช่ไหม เปล่าเลยค่ะ..ความรู้เรื่องศาสนาอิสลามที่จำได้นอกจาก รู้เพื่อทำข้อสอบแล้ว ไม่มีอย่างอื่นอีกเลยคะ สิ่งที่จำได้จนโต คือ ศาสดาของอิสลามคือ นบีมูฮัมหมัด เท่านั้นจริงๆ แต่กระนั้นไม่ว่าข่าวสารที่ได้รับฟัง มุมมองร้ายๆ ความรุนแรง ป่าเถื่อน ที่เราเห็น เราได้ยิน ของโลกอิสลาม ในยุคการสื่อสารไร้พรมแดนเช่นนี้ ไม่เคยลบภาพความมีน้ำใจ กับความใสซื่อของมุสลิมริมทางหลวงที่ไหนสักแห่งในจังหวัดยะลา ยามพลบค่ำ ชาวบ้านต่างนำผลไม้ในสวนมาขายพ่อค้าแม่ค้าที่มารับซื้อ ยังจำได้ ถึงข้าวหมกไก่ที่อร่อยที่สุด

ไม่แปลกใจเลยที่บ่อยครั้งได้ยินข่าวความรุนแรงในสามจังหวัด ข่าวการสูญเสียของผู้บริสุทธิ์ ต้องมีน้ำตาเสียใจ นี่กระมังที่ทำให้เปิดใจรับเพื่อนใหม่คนหนึ่ง ที่วันนี้กลายเป็นคนที่อัลลอฮฺส่งมาเป็นสื่อ มาเพื่อบอกกล่าวตักเตือนในหนทางแห่งศรัทธา

เข้าเรื่องซะที ถึงจุดเริ่มต้น จุดสนใจอิสลาม เกิดจากเพื่อนคนนี้จริงๆ ค่ะ

คำถามที่เฝ้าถามตัวเองเสมอ... อะไรที่ทำให้คนคนหนึ่งถึงมีแนวคิดที่ต่างไปจากหลายๆ คนที่เคยรู้จัก เมื่อต้องตอบคำถามเกี่ยวกับศาสนาอิสลามทุกคำถาม ไม่ว่าคำถามนั้นจะถามด้วยความชอบ หรือไม่ชอบในอิสลาม ทุกคำถามมีคำตอบ ทุกคำตอบผ่านการคิดใคร่ครวญ มีที่มา มีแหล่งอ้างอิงเสมอ หรือแม้แต่การนำเสนอ ถึงเรื่องราว วัฒนธรรม ประเพณี ของประชาชาติมุสลิม ก็เป็นไปอย่างสวยงามเสมอ

แต่สิ่งหนึ่งที่ เราได้รับต่างจากคนอื่น คือ...ได้รับคำถาม ต้องไปหาคำตอบเองก่อน แล้วถึงจะยอมอธิบาย คำถามแรก ที่ได้รับคือ ภูเขาที่โมเสส รับบัญญัติ 10 ประการ ชื่อว่าอะไร อยู่ที่ไหน ไปรับตอนไหน ตอนขึ้นเขาใครคือฝูงชนอพยพ เกิดเหตุการณ์สำคัญอะไรตอนที่โมเสส ไม่อยู่ หรือ...อิบรอฮิม ถือกำเนิดในดินแดนใด มีภรรยากี่คน ชื่ออะไรบ้าง อิสรออิล เป็นบุตรของใคร และอื่นๆ อีกมากมาย ที่ทำให้ต้องค้นคว้า หาข้อมูล ซึ่งจะบอกว่ายากมากๆ กับการจำชื่อบุคคล สถานที่ เหตุการณ์ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นภาษาที่เราไม่คุ้นเคย ต้องจดต้องวาดแผนภูมิ โยงแผนผัง ต้องหาแผนที่โลก ต้องซื้อลูกโลก เพราะวาดภาพไม่ออกว่า เหตุการณ์ต่างๆ อยู่ตรงไหนของโลกกลมๆ ใบนี้ เหมือนเรียนวิชาประวัติศาสตร์  ต้องใช้ ปากกา เป็นสีๆ เพื่อแยกหมวดหมู่ ง่ายแก่การจดจำ

จากประวัตินบี กำเนิดอิสลาม ทำให้รู้ว่า อิสลามไม่ได้ถือกำเนิดเมื่อ 1400 กว่าปี ตามที่เคยรู้ แต่ถือกำเนิดมาพร้อมกับการเกิดของมนุษยชาติ แล้วใครละ ที่สร้างมนุษยชาติ สร้างทุกสิ่ง ทุกอย่าง กำหนดความเป็นไปของสรรพสิ่ง ถึงตอนนี้ เริ่มทำความรู้จักกับ อัลลอฮฺ คัมภีร์ของพระองค์ อัลกรุอาน ฉบับแปล ที่ใช้ศึกษา ได้รับมาเป็นไฟล์ pdf มีจำนวน 1793 หน้า และแล้วภารกิจ "ค้นหาความลับของดวงดาว" ก็เกิดขึ้น (ใช้เรียก การศึกษาอัลกรุอาน ) ด้วยการอ่าน ทำความเข้าใจ อัลกรุอาน เริ่มจากซูเราะฮฺ ที่ 19 ,20 ,21 ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แค่อยากอ่านบทนี้ เลือกเอาตามที่คิดได้ แล้วก็เริ่มจริงจัง งั๊นเอาตั้งแต่ ซูเราะห์ ที่ 1 เลยแล้วกัน ยากมากๆ ต้องอ่านต้องคิด ต้องตีความ ต้องอ่านฟุตโน้ตประกอบการทำความเข้าใจ จนถึงรอมฎอน 1430 ก็ยังอ่านไม่จบเล่มเลยค่ะ ได้แค่ ซูเราะที่ 7 : 141 ยิ่งเรียนยิ่งรู้สึกว่า รู้น้อยเต็มที ต้องรู้ให้มากกว่านี้ แต่สิ่งที่ตรงข้ามกันคือความมหัศจรรย์จากสิ่งที่ได้รับมากมายเหลือเกิน จนยากที่จะปฏิเสธ...ซึ่งถึงตอนนี้ ก็ต้องขอบคุณเพื่อนที่แสนดี คนนี้แหละคะ ที่คอยช่วยเหลือ คอยอธิบายในสิ่งที่ไม่เข้าใจ

แล้ว...."รอมฎอนปีนี้ ทดลองถือศีลอด ไหม...ลองดู" เป็นคำเปรยของเพื่อนคนเดิม ก็ได้ค่ะ...สิ่งที่คิดในใจตอนนั้น ไม่น่าจะยาก น่าจะทำได้ ลองดู ไม่ไหวก็เลิก รู้สึกร่างกายต้องปรับตัว อยู่หลายวันเหมือนกัน เรื่องการอดอาหาร ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะเป็นคนรับประทานน้อยอยู่แล้ว แต่น้ำนี่สิ...ปากแห้ง เลือดซิบๆ ตื่นเช้ามา จะเน้นน้ำๆ น้ำผลไม้ นม น้ำเปล่า ตุนเก็บไว้เหมือนอูฐ แหละคะ แต่ก็ผ่านไปได้เกินครึ่งทาง...

บุคคลอีกคนหนึ่งก็ได้เข้ามาในชีวิต มุสลิม คนที่สองที่มีส่วนในการตัดสินใจ พี่สาวคนดี...รู้จักเพราะ ระหว่างหาข้อมูล เจอค่ายเรียนรู้การใช้ชีวิตอิสลาม...ด้วยความที่ไม่รู้จักใคร ก็เล่าให้เพื่อนที่แสนดี ฟัง เพื่อนเลยหาข้อมูลให้ ถามข่าว สืบข่าว จนแน่ใจว่าคำพูด "เธอไปค่ายนี้ได้ แต่ปีใหม่โน่นแหละอีกนานเหมือนกัน...แต่ขอสัญญาหนึ่งข้อนะคือ ไม่ว่าจะรับหรือไม่รับอิสลาม ขอให้ไปค่ายนะ หลังจากกลับมาจะรับหรือไม่รับอิสลามก็ได้" ช่วงนี้ ก็เลยกลายเป็นเหมือนผู้ปกครองหาที่เรียนให้เด็กในปกครอง คุณครู กับผู้ปกครองแอบคุยกัน แอบส่งไม้ต่อ โดยคุณครู โทรมาว่า "วันเสาร์นี้จะไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคลองสิบสี่ มาเจอกันไหม" การเจอครั้งนี้ คำถามที่ได้กลับมาคิดคือ "เมื่อไหร่จะรับอิสลาม ใกล้หมดรอมฏอนแล้วนะ กลัวอะไรกับการไม่รู้ ทุกอย่างเริ่มต้นเหมือนเด็กเล็กๆ ค่อยๆ เรียนรู้ไป ยังละหมาดไม่เป็นก็ ค่อยๆ หัด ยังไม่พร้อมจะคลุมผมก็ยังไม่ต้อง ถ้าตายวันนี้ จะทำยังไง อิสลามคือการเรียนรู้ไปตลอดชีวิต แล้วเพื่อนคงดีใจมาก ถ้าเรารับอิสลาม ณ วันนี้...แต่

"พร้อมเมื่อไหร่ ก็บอกแล้วกัน จะมาหา หรือโทรมาก็ได้....เชื่อไหมว่าความกลัว ความกังวล จะลดลงเมื่อรับอิสลาม" ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน หลังจากนั้นอีกหลายวัน คำถามต่างๆ ความวนเวียน ไปมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำตอบที่ตอบตัวเองคือ จะรอจนกว่า จะ "อิคลาส" เหรอ...ไม่ต้องแล้วหละ หัดเดินเตาะแตะ ง่ายกว่า และแล้ววันที่ " 24 รอมฎอน 1430 หรือ 14 Sept 2009" ระหว่างคุย msn กับเพื่อนคนเดิม ข้อความที่พิมพ์ไปว่า..."เค้าพร้อมแล้ว...พร้อมที่จะรับอิสลาม"...."ตอนนี้รึ"..."อืมมม" แล้วการปฏิญาณตน กล่าวตามทางโทรศัพท์ ก็เกิดขึ้น "อัชฮะดุ อัลลา อิลาหะ อินลัลลอหฺ วะอัชฮะดุ อันนะ มุฮัมมะดัร รอซูลุลลอหฺ" จบด้วย การมีพยานหนึ่งคน....อัลฮัมดุลิลลาฮฺ

แต่ไม่มีบททดสอบไหนที่ได้มาอย่างง่ายๆ ....โดยไม่ผ่านความอดทน ยังต้องอดทนต่อไป "ซอบัร"

30 พ.ย. 52

Shireen