Comments ล่าสุด
- อัสลามมุอาลัยกุ ม อัลฮัมดุลิลลา เข้ารับอิสลามแล ้ว...
- :P `อ่านแล้ว รู้สึกประทับใจ
- ควรทำอย่างไรดี? ทำในสิ่งที่ห้วใ จเรียกร้องสิคะ เริ...
- อยากรู้จังเลย ว่าเราจะกว้าผ่า นกว้าแรกได้รึป่ าว เ...
- ดิฉันต้องการเข้ ารับศาสนาอิสลาม ต้องเริ่มต้นอย่ าง...
สมัคร nikah
สนับสุนนโดย
| เมื่อคุณป่วยคุณจะคิดถึงผู้ใด |
 |
 |
 |
| เขียนโดย Administrator |
| วันจันทร์ที่ 07 ธันวาคม 2009 เวลา 20:23 น. |
 ชื่อมุสลิม อาอิชะ
อาชีพ อาจารย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
การศึกษาทั่วไป บช.บ
- พาณิชย์ศาสตร์การบัญชี ม.ธรรมศาสตร์
- วท.บ พาณิชยศาสตร์การบํญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ
- ว่าที่ ดร. (อินชาอัลลอห์) มหาวิทยาลัยแห่งทาสมาเนีย ออสเตรเลีย
การศึกษาอิสลาม ครูอรดา รร. อัฬรฬียะ ครูนูรี โรงเรียนศาสนาอัลอะติ๊ก เว็บอาจารย์มูรีด เว็บเชฏริฏอ เว็บทั่วไป ภาษาอาหรับ จำตัวได้บ้างไม่ได้บ้าง รวมตัวไม่ได้เลย ออกเสียงไม่ถูกเลย สรุปอ่านไม่ออกเอาสะเลยสักตัว กำลังพยายามมั่วๆ ไปก่อนตอนนี้อ่านกรุอานไม่เป็น เหอๆๆ แต่อ่านคำแปลอยู่บ้างนะ
ครอบครัว พ่อ แม่ พี่ชาย ตัวเองและน้องสาว พ่อทำงานบริษัทซื่อสัตย์ รักลูกมากๆ ตัวเองมาที่หลังเสมอแม่เปิดร้านขายยาบรรจุเสร็จและแม่บ้าน พี่ชายอาจารย์วิศวะมหาลัยยอดนิยม ในกทม. และน้องสาว หมอหูคอจมูก รพ.แห่งหนึ่งในกทม. ส่วนตัว โสด ไม่เคยคิดจะแต่งงาน
ศาสนาเดิม พุทธ แต่เป็นพุทธแบบตามใจตัวเอง สวดมนต์ไม่เป็นไม่ชอบท่องไม่ชอบจำๆ ก็ไม่รู้ความหมายทำไปทำไมก็ไม่รู้ ไม่คิดว่าพระดีกว่าตัวเอง ไม่ชอบไรก็ไม่ทำ ถ้าถูกบังคับก็จะทำแบบขอไปที่ ไม่คิดว่ารูปปั้นหรือ พระสงฆ์จะช่วยเราได้ ไม่เข้าใจทำไมต้องมีหลายวัดหลายหลวงพ่อ หลายรูปปั้นจัง งง ไม่เข้าใจถามใครก็ตอบไม่ได้ ไม่เข้าใจไม่อยากไหว้อ่ะ ชอบใส่บาตรแต่เหมือนให้ทานเพราะไม่คิดว่าจะได้ไรกลับมา ไม่ชอบหลักการพุทธเพราะการเวียนไหว้ตายเกิดดูเหนื่อยไงไม่รู้อยากแบบว่าตายแล้วตายไปเลยอ่ะ เคยอยู่โรงเรียนคริสต์ตั้ังแต่เด็กๆ วิ่งเล่นในโบสถ์ก็ดูสวยดีแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีอ่านไบเบิ้ลมาก่อนก็ไม่คิดว่า เหมือนอ่านนิยายไม่เห็นด้วยเล็กๆๆ เคยมีรุ่นพี่พาไปโบสถ์ความหวังใหม่แล้วก็คิดเหมือนเดิมคือไม่ต่างไรกับศาสนาพุทธเลย ถ้าจะไม่ถูกกันทำไมต้องเอาความผิดไปเล่าให้คนด้วยกันฟัง เหมือนไปปรับทุกข์กับพระ ก็คิดว่าเขาก็ไม่เห็นจะดีไปกว่าเรามายกโทษให้เราได้ไง ไม่เข้าใจหลักการแอบกบฏอีกแล้วเลิกดีกว่าไม่เข้าใจไม่เห็นด้วย พื้นเพที่บ้านเป็นคนจีน และคนใต้พุทธอิสลามปนๆๆ แบบงง คือว่าๆ ย่าตัวเองไหว้กุโบว์ เจ้าเมืองสงขลา และเป็นคนพุทธแต่ทำบางอย่างในอิสลามเช่นไม่กินหมูงงม่ะคะ ทางแม่ตากับยายก็ ตาชอบไหว้เจ้า ยายชอบไปวัด งงพอกันเหอๆ พ่อค่อนข้างปฏิบัติพุทธศาสนกิจเช่นไปวัดสวดมนต์ทำบุญ แม่ชอบดูหมอและไหว้เจ้า ตัวเองไม่ชอบสักอย่างสับสน แต่ชอบไปเดินเล่นในวัดแต่ไม่ชอบไหว้พระ ชอบทำบุญกับคนและสัตว์
รู้จักกับอิสลาม เพื่อนเป็นมุสลิมคนแรกตอนมัธยม เธอก็เหมือนพวกเราทุกอย่าง ไปบ้านเธอก็เฉยๆๆ ก็เหมือนคนพุทธทั่วไป ไม่มีไรพิเศษไม่ได้ทำให้สนใจอิสลาม ผ่านมากว่ายี่สิบปีเจอมุสลิมอีกรอบที่ออสเตรเลีย เริ่มเห็นคนคลุมฮิญาบ มีมุสลิมอยู่บ้านเดียวกันและบ้านข้างๆ ทั้งชายและหญิงเริ่มสังเกตว่าเขาละหมาดวันหนึ่งหลายครั้งจัง กินข้าวด้วยกันไม่ค่อยจะได้ บ้างคนเกินขีดปรกติแยกจานชามและฟองน้ำล้างจานเริ่มคิดว่าทำไมหว่า ไปเที่ยวซิดนีย์เดินในร้านหนังสือมือสองเจอพ๊อกเก็ตบุ๊ก The Quran เล่มละประมาณสี่ร้อยกว่าบาทด้วยความสงสัยเลยซื้อมาอ่านว่ามุสลิมเขาทำอะไรกัน อ่านเหมือนนิยายอ่านบ้างทิ้งบ้างแต่ที่คิดคือกฏเยอะเหมือนกันแหะ แต่ดูเข้าท่าดี
ตอนนั้นเริ่มป่วย มีแผนกลับบ้านรอบที่สามในหนึ่งปี คราวนี้มีเวลา สองเดือนอยู่เมืองไทย เลยนั่งเครื่องกลับบ้าน เหยียบเข้าบ้านแล้วเข้าโรงพยาบาลเลย เริ่มกังวลแหะ อาการจากแค่ปวดท้องเมนส์กลายเป็นเรื่องใหญ่โต ซีกซ้ายเริ่มผิดปรกติ ขยับยาก ปากพูดไม่ชัดปิดไม่สนิทเริ่มกลัวอ่ะ กลัวพิการเริ่มคิดว่าถ้าเราตายไปที่บ้านจะเอาไงดี ทุนก็ใช้ไปตั้งเยอะเขาจะมีปัญญาใช้ทุนคืนหลวงกันมั๊ยเนี๊ยะเครียดวุ้ย หมอเริ่มหาสาเหตุแล้วหาไม่เจอว่าอาการผิดปรกติเกิดจากอะไร แม่เริ่มไปไหว้พระ ไหว้เจ้า เราเริ่มใจไม่ดีแหะ เริ่มขออะไรไปเรื่อยนึกในใจเพราะไปไหนไม่ได้ รู้จักอะไรบ้างเอยหลวงพ่อ เยซู แ ละอัลลอฮ์ เลยขอรวมๆๆ ว่าสิ่งใดมีอำนาจและมีอยู่จริงช่วยเราด้วยนะ เริ่มฝันว่าตัวเองไปมัสยิด มัสยิดลอยมาจากไหนไม่รู้ เริ่มเห็นตัวเองคลุมฮิญาบอ่านกรุอานในฝันไม่เคยฝันแบบนี้ แม่ก็บอกว่าฝันเหมือนกัน ฝันว่าพาเดินข้ามเขาพาเราไปมัสยิด อาการเริ่มดีขึ้น แขนขากลับสู่สภาพเดิม โดยไม่ได้พยายามอะไรเลยเพราะหมดหวังไปละ จริงๆ ต้องทำกายภาพแต่ขี้เกียจเพราะคิดว่าคงไม่หายแต่อาการกลับดีขึ้น หมอก็หาไม่เจออยู่ดีว่าเพราะอะไรถึงเป็นและเพราะอะไรถึงหาย เริ่มปักใจอัลลอฮ์ช่วยเราแน่ๆ เริ่มตั้งใจจะขอบคุณอัลลอฮ์ยังไงนึกขึ้นมาได้ จะเฝ้าอัลลอห์ต้องละหมาดให้เป็นนั้นเอง เริ่มอิบาดะห์อัลลออ์ครั้งแรกบนเตียงในโรงพยาบาลเหอๆๆ จำท่าทีเคยเห็นมุสลิมสูญูดมา แต่คิดว่าต้องไปหาที่เรียนสะแล้ว มีเวลาสองเดือนคิดว่าถ้าอ่านภาษาอาหรับเองได้น่าจะศึกษากรุอานเองได้แหะ ไม่น่ายาก.....
กลับบ้านได้สองอาทิตย์ความฝัน เรื่องมัสยิดเริ่มกวนใจเพราะฝันมันทุกคืน ตื่นแล้วนอนต่อก็ยังฝัน อยู่ไม่ได้แล้วรวบรวมความกล้าไปมัสยิดหน้าปากซอย ไปนั่งอยู่สองชั่วโมงดูชีวิตมุสลิมที่นั้น ท่าไม่ดีแหะ คนในมัสยิดใส่ผ้าขาวม้า นอนถึงเวลาอาซานมาแต่งตัวละหมาดแล้วกลับมาชุดเดิมนอนต่ออีกแล้ว เอ้ชักไม่เข้าท่า เริ่มกลัวมัสยิดแล้วแหะ เย็นละกลับบ้านดีกว่า เริ่มคุยกับแม่ค้าโรตีหน้ามัสยิด เจอลุงแก่ๆเริ่มสอนอิสลามแบบงง ให้เราอีกเช่นดุอา์ก่อนกินก่อนหยิบเข้าปาก เริ่มไม่แน่ใจอิสลามเหมือนอะไรเนี๊ยะ แต่ลุงก็บอกว่าจะแนะนำครูในโรงเรียนให้จบมาจากปัตตานีค่อยดูเข้าท่าหน่อย นั่งรอครู ตอนแรกเหมือนจะไม่เจอแต่ก็เจอกันจนได้ นัดแนะกันเจอกันพรุ่งนนี้สิบโมง คำถามแรกที่โดนถามพี่จะเรียนอิสลามไปทำไม จะแต่งงานเหรอ เอ้แปลกอีกแล้ว มุสลิมเข้าคิดไรกันเนี๊ยะมีแต่เรื่องแต่งงาน บอกที่บ้านว่าอยากเรียนภาษาอาหรับไปติดต่อครูที่มัสยิดเขาจะสอนให้ แม่เริ่มงง พ่อก็งง น้องบอกว่าก็ดีเรียนแล้วมาสอนด้วย เริ่มไปเรียนวันละชั่วโมง เรียนกลับครูอรดาได้สองอาทิตย์แบบไม่ค่อยจะเป็นแบบเป็นแผนเพราะครูติดสอนบ้าง ไปๆ มาๆเริ่มกลายเป็นเพื่อนไปซื้อของไปธุระด้วยกันซะงั้ั้น กลับไปสู่จุดเริ่มต้นจะเรียนละหมาดไม่ยอมสอนสักทีแหะ เริ่มเรียนรู้ว่าจะละหมาดได้ไม่ใช่ใครก็ได้ต้องเป็นมุสลิมเริ่มคิดหนักแหะ เจอบทกล่าวชาฮาดะ เริ่มหัดท่องแล้วคิดว่าไม่รอดแน่ภาษาอาหรับ อยู่๋บ้านดูทีวี เจอเรื่องศาสนามูฮัมหมัดและเมกกะ เริ่มคิดอยากไปเมกกะแต่เห็นป้าย Muslim Only เริ่มคิดต้องเป็นมุสลิมสะละมั้ง เรื่องแปลกดูไม่ทันแต่แรก แต่อยากดูอีกอะอยากรู้ คิดๆ อยู่ เปิดยูบีซีอีกรอบ เอามาฉายซ้ำนั่งดู เริ่มอิน ศาสนามูฮัมหมัดดูเป็นฮีโร่ดีจังเหอๆๆ จำคำซอฮาบะพูดหลังนบีตายว่า มูฮัมหมัดตายไปแล้วแต่อัลลอฮ์คำสอนและแบบอย่างของนบียังคงอยู่ เออเข้าท่าดีแหะ ในสารคดีมีอเมริกันเพิ่งรับอิสลามด้วย ก็คิดว่าใครๆ ก็เขาก็รับอิสลามกันนะเราต้องทำได้สิ ได้กำลังใจมานิดละ
ครูอรดาเริ่มคิดว่าสอนไม่ไหวละต้องหาคนช่วยเริ่มเอาเรื่องเราไปเล่าให้ อาจารย์อีกมัสยิดหนึ่งฟัง แล้วตกลงกันพาไปอีกมัสยิดดีกว่า เพราะครูไปสอนวันอาทิตย์แล้วครูใหญ่ของโรงเรียนอาสาจะสอนให้ เธอชื่อครูนูรีนะ เริ่มคิดว่าอิสลามก็เข้าท่าดีแหะ ถามไรก็ตอบได้ เนื่องจากเรากบฏความเชื่อแบบงมงายแหะ คำถามเริ่มมาว่าอีหม่านที่เรามีพอหรือยังที่จะรับอิสลาม เริ่มคิดจะบอกที่บ้าน เริ่มจากเกริ่นกับพ่อก่อนว่า ถ้าสนใจอิสลามป๋าจะว่าไง ป๋าบอกว่าก็โอเคพ่อ ก็เมีเพื่อนเป็นมุสลิมเป็นโขลง ตอนเด็กๆ แกล้งกันสะส่วนมาก แต่ไม่กล้าบอกแม่ กลัวแม่อ่ะ เริ่มคุยกับมุสลิมทางเน๊ตแชทว่า ถ้าเป็นมุสลิมเขาทำอะไรได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ตอน แรกคิดจะปิดทางบ้านแล้วรับอิสลาม แต่ไม่เหมาะ คิดว่าต้องบอกความจริง ถ้าจะรับอิสลามจริงๆ อ่ะนะ เริ่มคิดสิ่งที่ยากที่สุดคือฮิญาบแหะ เริ่มคิดว่าน่าจะมีปัญหาทางการปฏิบัติเล็กน้อยเพราะที่บ้านไหว้มันสะทุกอย่าง เริ่มคิดว่าต้องเปิดเผยมิชชั่นละ เริ่มคุยกับเพื่อนสนิทๆ ทางโทรศัพท์ถามเรื่องอิสลามเข้าคิดไงกัน แต่ใจนะรับไปแล้ว แต่ยังติดว่าจะเอาตัวรอดมะเนี๊ยะ เริ่มไปใช้ชีวิตศึกษาอิสลามและเดินในสังคมมุสลิม คิด รูปแบบสังคมดีแหะ แต่ว่าเริ่มกลัวทำไมมุสลิมอยู่กันเหมือนจะแออัดผู้หญิงอยู่บ้านขายของจุกจิก เราจะอยู่แบบนี้ได้มั้ียเนี๊ยะเราเรียนกอฏรกอดัต อีหม่านเริ่มสั่นคลอนเอาไงดีๆ คุยกับครูนูรีว่ารู้สึกไง วางแผนรับอิสลามก่อนขึ้นเครื่องสองวัน เพราะคุยกับทางบ้านแล้วผลคือโอเค แต่ไม่ให้คลุมหัว แล้วอิสลามยังต้องคลุมหัวปัญหาเริ่มมาละ เริ่มดุอา เอาไงดีอัลลอฮ์ช่วยด้วย ผ่านป๋าไปด้วยความสะดวก ปัญหาอยู่ที่แม่ ไม่กล้าบอกตรงๆ แหะ ช่วงนั้นแม่ไปทำบุญที่สงขลา ตัดใจโทรไปเล่าทางมือถือนี้แหละ แม่ร้องไห้เรา เริ่มใจไม่ดีแหะ โทรไปอีกที แม่บอกว่า ยังไงก็ไม่ตัดแม่ตัดลูกหรอกนะ เริ่มโอเค แต่แม่ขอสองเรื่องอย่าเคร่งเกินและอย่าคลุมหัว ไอ้ผ้าคลุมหัวนั้มันยังไงกันหว่าๆ ทำไมไม่ชอบกันจัง
เริ่มคลุมผมตอนออกจากบ้านไปเรียนวันเสาร์อาทิตย์ ผลตอบรับจากคนภายนอก ก็มีคนมอง เอ้ยเขาคลุมไม่ให้มอง มามองฉันทำไม เริ่มมีป้าแก่ๆ มาคุยด้วยสองสามคน เริ่มหงุดหงิด คิดอะไรกัน คำถามแรกที่มักจะถูกถาม แล้วทำให้หงุดหงิด มารับอิสลามจะแต่งงานเมื่อไร ถามเชิงดูถูกนะ คิดในใจ เธอเป็นใครม่ะทราบ รู้ม่ะฉันเป็นใคร แม่บ้านเดินตลาดพูดกับเรา คำแรกที่เจอแบบนี้ด้วยพื้นเพแล้วรับไม่ได้ เริ่มคิดเอาไงดีหว่า เมื่อทางบ้านไฟเขียว เริ่มปรึกษาอาจารย์เรื่องวันรับอิสลาม ตอนแรกคิดว่า 29 ธค. รับสองวัน อยู่บ้านไม่ไปไหนไม่ต้องคลุมผม แล้วพอไปสนามบิน ไล่ที่บ้านกลับไวๆๆ มีเวลาทำบาปนิดเดียว อัลลอฮ์คงเมตตาไม่ว่ากันหรอกนะ อาจารย์นูรีเริ่มพูดให้คิด ถ้าใจรับแล้วจะยับยั้งการกระทำไปทำไม แล้วรู้ได้ไงจะมีชิวิตอยู่ทันกล่าวกาลิมะ อาจตายพรุ่งนี้ก็ได้นะเริ่มระวังตัวประคับประคองชีวิตเหอๆ แต่นั่งมอไชด์ไปมัสยิดทุกอาทิตย์เริ่มกลัว วันนั้นอาบน้ำยกหะดัษแบบงงๆๆ ถูกเปล่าไม่รู้แต่งตัวไปโรงเรียนแล้วก็บอกครูนูรีว่า จะกล่าวชาฮาดะวันนี้แหละ ครูงง แต่ว่ามาชาอัลลอห์ เด็กๆ ที่เรียนด้วยกันดีใจกันใหญ่ เหอๆๆ ไปกล่าวชาฮาดะที่มัสยิดอัลอะติ๊ก ถัดจากมัสยิดแรกไปสองป้ายรถเมล์ค่ะ ตื่นเต้น กลัวกล่าวไม่ถูก เขาละหมาดกัน ก็ทำ แต่ท่าตามๆ เขาไป เริ่มคิดจะเริ่มโดนจดบันทึกบาปยังเนี๊ยะ คอนเฟรมกับน้องๆ นักเรียนที่ไปให้กำลังใจ โอเคกล่าวชาฮาดะไม่พลาดละ กล่าวชาฮาดะเร็วมากๆ คนแก่ๆ ที่ฟังงงๆ แต่ก็ไม่ว่าอะไร งานง่ายๆ เสร็จแล้วก็สบายใจ ครูนูรีบอกไว้ว่าหลังกล่าวชาฮาดะ ต่อไปนี้อาอิชะก็เป็นมุสลิมคนหนึ่ง อะไรที่เราปฏิบัติอาอิชะก็ต้องปฏิบัติด้วย
แย่แล้วๆ ละหมาดยังไม่ป็นเลยเอาไงดี ต้องบวชอีก ชีวิตนี้มีกินมาตลอด ไม่เคยรู้สึกหิวเลย เอาไงดี แย่แล้วอาอิชะ ครูนูรีเอาซีดีละหมาดมาให้ดู มีคนเอาหนังสือมาให้ เริ่มจากท่าทางที่จำเขามานานละพอทน แต่บทที่ต้องท่องนี้หนักใจ แม้จะอ่านคาราโอเกะ แต่ตัวเองตกภาษาไทยผสมเสียงไม่เป็นหือๆๆๆๆ เริ่มทำป้ายขั้นตอนการละหมาด แอบไปซื้อตาละกงกับผ้าละหมาดมาจาก ส.วงศ์เสงี่ยมพร้อมละ เริ่มปฏิบัติการ อ่านโพยแล้วละหมาด รู้สึกดีๆ แต่เริ่มคิด จะละหมาดรอดตลอดชีวิตม่ะเนี๊ยะ ตอนนั้นคลุมฮิญาบไม่ได้แต่ก็ใส่เสื้อผ้ายาวหมดแล้วนะยกเว้นหัวที่ยังไม่ได้คลุม ครูนูรีบอกไว้ว่าทำดีแล้ว มีบาปบ้างก็หักลบกันไปค่อยยังชั่ว มิชชั่นมุสลิมแห่งชาติเริ่มสั่นคลอนเล็กๆๆ แต่ก็ยังพยายาม แล้ววันที่ต้องมาออสเตรเลียก็มาถึง แม่กับป่ามาส่ง ก็บอกว่ากลับได้แล้วเพราะเครื่องออกเที่ยงคืน พ่อกับแม่กลับ ก็วิ่งไปคลุมฮีญาบมีน้องๆ และอาจารย์นูรีพร้อมคุณเดย์ภรรยา อาจารย์มาส่งไปละหมาดมักริบ แล้วเราก็ละหมาดอิชาคนเดียวที่สุวรรณภูมิ แล้วเราก็บินเดี๋ียวแล้วอ่ะ ทำไงดี
วันกล่าวชาฮาดะ 10 ธค. 49 บวชวันแรก ก่อนวันอีดหนึ่งวัน อีดวันแรก วันที่ 29 ธค. 49 ปัญหาหลังจากเป็นมุสลิม กลับมาจากเมืองไทยเพื่อนคนไทยทิ้งไปหมดเลย แต่ว่าสันติสุขมีแด่เราจริงๆ เหอๆ ปัญหาเรื่องเรียนที่คิดไม่ออกมานาน ดูแย่ลง แต่ไปในทางที่ดีขึ้น เหอๆ อัลฮัมดุลิละห์ มีเพื่อนมุสลิมรวมบ้านสองคน อากีดะชีอะหนึ่ง กีตาบยาวีหนึ่ง งงกับแม่นางจริงๆ เจอมุสลิมมะฮ์ข้างนอกอีกห้าหกคน ต่างคนต่างมาต่างคนต่างมีอิสลามเป็นของตัวเอง เริ่มสับสน แต่เราคิดจะยื่นหยัดแบบสุนนะนี้แหละ ขอดุอาห์อย่าให้หลงทางเลยนะคะ เริ่มค้นหาศึกษามากขึ้นเพราะกลัวหลงทางอ่ะ ต้องขอบคุณ อัลลอฮที่ให้โอกาสเป็นมุสลิม อาจารย์นูรีที่สอนอิสลามแบบจริงๆ ที่ทำให้เรารับอิสลามแบบไม่กบฏ ไม่มีปัญหา ขอบคุณคุณเดย์ที่ค่อยรับฟังปัญหา เหอๆๆ สารพันร้อยแปดที่เจอแต่ละวัน ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณครอบครัวที่เข้าใจระดับหนึ่งไม่ไล่ออกจากบ้าน เหอๆๆ เวปจารย์มุรีดและเชคริฏอรวมทั้งพินออนไลน์ เหอๆ กลุ่มมุสลิมมะฮ์ที่เมืองไทยที่ส่งกำลังใจผ่านไฟเบอร์ออฟติกมาถึงที่นี้ กิจกรรม รวมกลุมกับพันธมิตรอิสลามทอสก์ทางอินเตอร์เน็ตค่ะ
|
| แก้ไขล่าสุด ใน วันศุกร์ที่ 18 ธันวาคม 2009 เวลา 13:38 น. |