วิหารไซออน  

ตอน “สงครามศักดิ์สิทธิ์” 

ความรู้

การศึกษาค้นคว้าหาความจริงนั้น ก่อนอื่นจะต้องแยกประเภท ‘ความจริง’ ออกเป็นสองแบบเสียก่อนคือ

1. ความจริงที่เป็นสัจธรรม (ฮัก) ได้แก่ข้อมูลความรู้ที่นำไปสู่ทางรอด นำไปสู่สวรรค์ หรือทำให้เกิดความศรัทธา นั่นก็คือความรู้ที่เกี่ยวกับเรื่องศาสนา เกี่ยวกับเรื่องทางนำ เช่น ความรู้เกี่ยวกับหลักศรัทธา หลักปฏิบัติ ความรู้เรื่องวิชาการสาขาต่าง ๆ ที่สามารถนำมาสร้างประโยชน์ให้แก่สังคมได้ หรือไม่ว่าจะเป็นเรื่องวิทยาศาสตร์ เรื่องของธรรมชาติ สรรพสัตว์ ที่อิงไปถึงผู้สร้าง หรือหาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบัญญัติศาสนา
2. ความจริงที่ไม่ใช่สัจธรรม ได้แก่ข้อมูลความรู้ที่เป็นความจริง แต่ไม่ได้นำไปสู่ทางรอด ไม่ใช่ทางนำหรือสารประโยชน์ เช่น ข้อมูลนักกีฬานักฟุตบอล ข้อมูลวิทยาศาสตร์ ธรรมชาติ พืช สัตว์ ที่ไม่ได้อิงไปถึงผู้สร้าง หรือไม่ได้นำมาใช้ประโยชน์ในเรื่องเกี่ยวกับบัญญัติศาสนา หรือข้อมูลความรู้รอบตัวทั่ว ๆ ไป

แล้วก็คนประเภทที่อัลลอฮฺ เกลียดก็คือคนที่รู้มากในเรื่องดุนยานี่แหละ แต่กลับรู้น้อยในเรื่องที่เป็นสัจธรรม บางคนรู้รอบโลก ประเทศไหนมีภูมิศาสตร์อย่างไร มีวัฒนธรรมอย่างไร รู้ประวัติศาสตร์ รู้สังคม แต่กลับไม่รู้เรื่องอิสลาม ไม่รู้จักผู้สร้างมนุษย์ หรือบางคนเป็นมุสลิม แต่กลับศึกษาความรู้ทางศาสนาน้อยกว่าความรู้รอบตัวทั่วไป

มุสลิมหลายคนมักใช้ประสบการณ์ชีวิตเป็นตัวตัดสินสิ่งผิดสิ่งถูก เขาคงลืมไปว่าประสบการณ์ชีวิตไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาเป็นผู้มีปัญญาหรือผู้รู้ถึงทางรอดได้ เพราะหากถามว่าใครคือบุคคลที่มีประสบการณ์มากที่สุด? แน่นอนว่าคำตอบนั้นไม่ใช่คุณ ๆ ทั้งหลาย และก็ไม่ใช่แม้กระทั่งตัวท่านนบีมุหัมมัด เสียด้วยซ้ำ แต่คำตอบคือ “อิบลีส” นั่นเอง เพราะอิบลีสคือบุคคลที่รู้ความเป็นมาเป็นไปก่อนที่มนุษย์จะเกิดเสียอีก รอบรู้ รู้ลึกรู้จริงเรื่อยมาจนกระทั่งถึงปัจจุบันและตลอดไปยันวันสิ้นโลก แต่ทว่าความรู้ท่วมหัวมันกลับเอาตัวไม่รอด

มนุษย์เราก็เช่นกัน หลายคนที่มีความรู้รอบตัวแต่ยังไม่รู้ในสิ่งที่เป็นสัจธรรม เราได้เห็นคนที่มีความรู้รอบโลก รู้ว่ามุสลิมประเทศไหนกินอาหารรสชาติแบบไหน อยู่กันอย่างไร แต่กลับไม่รู้ไม่เข้าใจศาสนาอิสลาม ไม่เข้าใจว่าตนเองต้องรับอิสลาม ในอดีตก็มีเหมือนกัน คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส และอิบนุ บัตตุเฏาะฮฺ ผู้เดินทางรอบโลกสมัยที่ยังไม่มีเครื่องบิน (หมายความว่าย่อมได้สัมผัสวัฒนธรรมต่าง ๆ อย่างละเอียดจริง ๆ) แต่กลับเป็นผู้ไม่รู้ในเรื่องสัจธรรมของชีวิตเท่าใดนัก

ผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมมุสลิมเราก็มีบางคนออกมาชี้นำสังคมโดยอ้างประสบการณ์ของตน อ้างการเดินทางรอบโลกของตน ทั้ง ๆ ที่การเดินทางในยุคปัจจุบันนั้นย่อมไม่ละเอียดอ่อนและไม่ถือเป็นการรอบรู้อย่างแท้จริง อีกทั้งเรื่องศาสนาก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว แต่ก็กลับทะนงตนว่าเป็นผู้รู้และยกตนข่มผู้อื่น ยกตนข่มผู้รู้ทางศาสนา แบบนี้ก็มี ...แนวคิดร่วมสมัยลักษณะนี้แหละ เป็นอิทธิพลจากอิลลูมิเนติ ดังที่ได้เคยนำเสนอไป

ความลับที่ไม่ลับ  

ในอิสลามมีสิ่งเร้นลับ แต่ไม่มีศาสตร์ที่เกี่ยวกับความลับหรือการไขรหัสลับ คัมภีร์อัลกุรอานไม่มีอะไรที่เป็นข้อมูลลับที่ต้องมานั่งถอดรหัส ความรู้ที่ผู้อ่านจะได้รับก็คือความรู้แบบเดียวกับที่ท่านนบีมุหัมมัด ได้สอนแก่เศาะหาบะฮฺ เพียงแต่ยุคหลังสามารถนำความรู้นั้นไปขยายต่อเพิ่มรายละเอียดตามสถานการณ์ที่เกิดใหม่และวิทยาการความรู้สมัยใหม่ได้ (เช่นเรื่องราวของวิทยาศาสตร์ เป็นต้น) แต่หากมีอะไรที่คนยุคหลังเข้าใจว่านั่นเป็นข้อมูลลับที่ผ่านคนมาหลายยุคสมัยโดยที่เขาไม่พบ เหล่านี้ไม่มีในศาสตร์ของอิสลามอย่างแน่นอน

มุสลิมเป็นกลุ่มคนที่ถูกสอนไม่ให้ยุ่งกับเรื่องความลับของคนอื่น และในศาสตร์ของเราเอง วิชาการ ความรู้ที่ถูกต้อง ก็ไม่มีอะไรที่เป็นความลับ ไม่มีอะไรที่ต้องปกปิดเพราะล้วนแล้วมีแต่สิ่งที่ดีงาม ไม่มีสิ่งชั่วร้าย แต่สำหรับอิลลูมิเนติพวกเขาเป็นสมาคมลับ ฉะนั้นการสื่อสารของเขาจึงต้องเป็นไปอย่างลับ ๆ ข้อมูลต่าง ๆ มักมีการสนทนาหรือมีการสั่งการเป็นภาษารหัส หรือถ่ายทอดให้เห็นผ่านทางศิลปะ เนื่องจากคนกลุ่มนี้เชี่ยวชาญด้านศิลปกรรม การสร้างเจว็ดและศาสนสถานในดินแดนต่าง ๆ ทั้งอารยธรรมบาบิโลน อียิปต์ กรีก อินเดีย ฯลฯ ก็มักมาจากผลงานของคนกลุ่มนี้ อย่างยุคปัจจุบันภาษารหัสก็ถูกใส่เข้าไปภาพยนตร์ ดนตรี โปสเตอร์ ปก โลโก้ ยี่ห้อ ตลอดจนสโลแกนสินค้า ...ความลับต่าง ๆ เหล่านี้ถูกสืบและเปิดโปงโดยชาวตะวันตกเป็นหลัก

มีคนได้ถามท่านเชคมุนัจญิดว่า “โคคาโคล่า” มีการเขียนแบบส่องกระจกว่า “ลามุหัมมัด ลามักกะฮฺ” จริงหรือไม่? ท่านตอบว่าอย่าเชื่อในสิ่งที่ไม่มีหลักฐาน ซึ่งเบื้องต้นก็เห็นด้วยในส่วนของหลักการที่ว่าต้องเชื่อในสิ่งที่ชัดเจนมีหลักฐาน มิใช่เชื่อง่ายหรือเชื่อข่าวลือ หรือเชื่อในข้อมูลที่เป็นการคาดเดา แต่นั่นคือหลักการที่วางไว้แบบกว้าง ๆ ซึ่งสำหรับเฉพาะกรณีนี้ต้องบอกว่าไม่เห็นด้วยกับคำตอบ เราไม่สามารถนำหลักการนี้ไปตัดสินศาสตร์ของยิวและบรรดาพวกสมาคมลับได้ เพราะคนพวกนี้สื่อภาษากันเป็นภาษารหัส เพื่อกระทำการตามแผนลับที่ชั่ว ๆ ของพวกเขา

เรื่องของการเขียนกลับด้านแบบส่องกระจกนั้นมีในศาสตร์ของตะวันตกจริง ใช้สื่อสารกันจริงระหว่างสงครามในอดีต การสื่อสารภาษารหัสนั้นมีใช้จริง และในตะวันตกก็มีสาขาวิชาเกี่ยวกับรหัสวิทยาสอนอยู่ ฉะนั้นมุสลิมที่ค้นพบการส่องกระจกยี่ห้อ “โคคาโคล่า” นั้นถือว่าเป็นคนที่รู้ในศาสตร์ของศัตรูจริง

และก็ไม่ใช่เรื่องโกหกอีกเช่นกันที่มีการแกะโลโก้โอลิมปิก ลอนดอน 2012 และพบว่ามันคือคำว่า “Zion” (ไซออน) นั่นคือสิ่งที่อยู่ในหัวสมองของพวกยิว และปี 2012 ก็เป็นปีที่สมาคมลับวางเป้าหมายให้แผนการต่าง ๆ บรรลุสำเร็จในปีนั้นพอดี

ความเป็นไป  

ฮอลลีวูดเป็นเครื่องมือล้างสมองมนุษย์ชั้นดี สามารถทำให้ชาวโลกมีความคิด ความชอบ ความเชื่อ ค่านิยม ตามแบบที่พวกยิวต้องการป้อนให้ นอกจากนั้นแล้วภาพยนตร์ยังถูกใช้เป็นรหัสในการสื่อสารของพวกสมาคมลับอีกด้วย โดยมากจะถูกใส่ไว้ในชื่อเรื่อง ชื่อตอน หรือถูกสอดแทรกในเนื้อหาที่จะสามารถเข้าใจกันเฉพาะในกลุ่ม โดยที่เนื้อเรื่องนั้นอาจไม่เกี่ยวข้องใด ๆ เลย

ปลายศตวรรษที่แล้วคงจะทราบกันดีว่ามีหนังดังเรื่อง Armageddon (อาร์มาเกดดอน) ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับสะเก็ดดาวพุ่งชนโลกและการต่อสู้กับวันสิ้นโลก แต่ตามความเชื่อจริง ๆ แล้วมันไม่ใช่อย่างที่ในหนังกล่าวถึง แต่มันคือ “ฮัรมาญิดโดน” หรือ “สงครามครั้งสุดท้าย” ที่เกิดขึ้นระหว่างอิสลามกับยิว-คริสต์ เหมือนกับเป็นการบอกใบ้ให้รู้กันในหมู่พวกเขาว่ายุคต่อไปนี้สงครามกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

หนังดังอีกเรื่องอย่าง Lord of the ring (ลอร์ด ออฟเดอะริง) เนื้อหาก็อาจไม่เกี่ยวข้องอะไรโดยตรง แต่ชื่อของภาคแต่ละภาคนั้นเป็นการสื่อสารที่ซ่อนอีกนัยยะอยู่ ซึ่งพวกเขาจะเข้าใจกันในหมู่คณะ

• ภาค 1 The fellowship of the ring > “มิตรสหายแห่งวงแหวน”

พวกไซออนิสต์เชื่อกันว่า สาเหตุที่โซโลมอน (นบีสุไลมาน) มีอิทธิฤทธิ์พิเศษตลอดจนสามารถควบคุมญินได้นั้น ก็เพราะมีวงแหวนศักดิ์สิทธิ์สวมอยู่ ฉะนั้นชื่อภาคที่ 1 นี้จึงเป็นการประกาศเพื่อเรียกร้องให้หมู่สมาคมลับของเขารับฟังสิ่งที่เขากำลังจะสื่อสาร

• ภาค 2 The two towers > “หอสูงทั้งสอง”

หมายถึงตึกเวิร์ลเทรด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการกำเนิดสงครามที่จะทำกับมุสลิม

• ภาค 3 The return of the king > “การกลับมาของกษัตริย์”

หลังจากเกิดสงคราม 3 ศาสนานี้แล้ว ก็จะเป็นยุคสุดท้ายที่พวกเขารอคอย คือการมาของหัวหน้าใหญ่ เมสิอาห์หรืออัลมะสีหฺของพวกเขา แต่ว่าเขาไม่รู้หรอกว่าคนผู้นั้นคือใคร แต่สำหรับมุสลิมเรารู้จักกันดีว่า อัลมะสีหฺที่ยิวรอคอยก็คือ “ดัจญาล” นั่นเอง ที่ถูกกักขังไว้และจะกลับมาใหม่ในยุคสุดท้ายหลังจากที่สงครามฮัรมาญิดโดนเกิดขึ้น

ฉะนั้นโดยสรุป ทั้ง 3 ภาคนั้นสื่อสารดังนี้ว่า 1.) สหายแห่งวิหารโซโลมอน (หรือชาวไซออนิสต์) ทั้งหลายโปรดฟังให้ดี 2.) สงครามศักดิ์สิทธิ์เริ่มขึ้นแล้ว 3.) อัลมะสีหฺที่ถูกรอคอยนั้นกำลังจะกลับมา

อุดมการณ์และเป้าหมายหลักของไซออนิสต์คือ 1.) ยึดครองดินแดนแห่งวิหารโซโลมอน คืออัลกุดส์ 2.) ต่อสู้กับประชาชาติของศาสนทูตคนสุดท้าย คือประชาชาตินบีมุหัมมัด เนื่องจากไม่พอใจที่อัลลอฮฺแต่งตั้งให้คนอาหรับเป็นศาสนทูตคนสุดท้าย ฉะนั้นหนังเรื่อง Lord of the ring จึงเผยถึงความเคลื่อนไหวของเขาได้เป็นอย่างดี

สำหรับยิวไซออนิสต์ทั้งหลายกำลังตื่นตัวในภาวะสงครามที่กำลังกระทำกับมุสลิมอยู่ในหลาย ๆ พื้นที่ ในขณะที่มุสลิมเราส่วนมากกำลังคิดว่ายุคนี้คือยุคแห่งการชื่นมื่น พอใจการใช้ชีวิตแบบที่ยิวได้วางไว้ให้ มัวแต่ก่นด่ามุสลิมด้วยกันว่าพวกนั้นสุดโต่ง พวกนี้ล้าหลัง โดยมากเรามักคิดแต่เรื่องความสงบ ความสุขสบายกับชีวิตบนโลก คิดแต่เรื่องการสร้างภาพลักษณ์และการอยู่รอด มุสลิมเหล่านี้เรียกว่าตามยุคไม่ทัน ตามเกมไม่ทัน ไม่รู้ว่ายิวกำลังคิดอะไรกับเราอยู่ ทำอะไรกับเราอยู่ ทำอะไรกับสังคมโลกอยู่

จึงรู้สึกแปลกใจว่ามีอุละมาอฺส่วนหนึ่งมองไม่ออกว่าโลกมุสลิมกำลังตกอยู่ในภาวะสงคราม จึงออกฟัตวาว่า ผู้มีสิทธิ์รับซะกาตประเภท “ต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮฺ” นั้น ในอดีตคือคนที่ทำสงคราม แต่ในยุคปัจจุบันการต่อสู้ของเราคือด้านการศึกษา ฉะนั้นโรงเรียนหรือมัสญิด ก็มีสิทธิ์รับซะกาต