| ก้าวแรก |
|
หลังจากกล่าวคำปฏิญาณตนตามอย่างช้าๆ ผ่านไป ท่ามกลางความตื่นเต้นดีใจของเพื่อน กับความรู้สึกที่ยากจะบรรยายของตัวเอง...เพราะการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่างในชีวิต กำลังจะเกิดขึ้น กับคำถามแรกจากเพื่อน..."ถามถึงวินาทีที่ตัดสินใจ" ตอนนั้นตอบเพื่อนไปว่า "นั่งฟังกรุอาน คิดถึงคำพูดของพี่สาว ว่ามุสลิมทุกคนรู้ว่าหนทางข้างหน้าคืออะไร โลกหน้าจะเจออะไรบ้าง"
ซึ่งวินาทีนั้น ตอนนั้นยังไม่รู้หรอก ตั้งใจแค่ว่าขอเริ่มเดิน ค่อยๆ เรียนรู้ไป แต่สิ่งที่รับรู้ได้ตอนนั้นคือ ความปรารถนาดีสูงสุดของเพื่อนมุสลิมคนนึงพึงมอบให้คนที่เรียกว่าเพื่อน คือ ทางนำ สายนี้" มันไม่ยากเลยที่จะรับ ไม่ยากเลยที่จะปฏิบัติแบบค่อยเป็นค่อยไป และแล้วสิ่งที่ต้องทำ.... บอกเลขที่บัญชี เพื่อรับเงินซะกาตสำหรับมูอัลลัฟ จากพี่สาว ต้องโล๊ะเสื้อผ้าที่มีอยู่แทบหมดตู้ เพราะความเคยชินเดิมๆ คือ เสื้อกล้าม แขนกุด กางเกงขาสั้น ช่วงแรกของการใช้ชีวิตตามวิถีทางมุสลิม จึงเป็นช่วงที่ใส่เสื้อผ้าซ้ำๆ วนๆ อยู่สองสามชุดเท่านั้น และแล้ว ได้เวลาเลือกชื่อ ถึงตอนนี้ละ เป็นทีของฉันบ้างแล้วเพื่อน "ถ้าจะต้องมีชื่อเป็นมุสลิม จัดมาค่ะ จัดมา อันนี้ไม่ใช่หน้าที่เค้า" หลังจากค้นๆ รื้อๆ แล้วบทสรุปของชื่อใหม่ ก็คือ "Shireen = Sweet" เขียนภาษาไทยว่า "ชีรีน" คงไม่ใช่ลักษณะว่าเป็นคนหวานแหวว น่ารัก หรืออะไรหรอกนะคะ แต่ที่เลือกชื่อนี้ก็ตรงกับความหมายของชื่อเล่นเดิมๆ ที่หมายถึงความหวาน บวกกับความใกล้เคียงกับชื่อจริง คือ "Sirinada" นับตั้งแต่วินาทีนั้นเพื่อนตัวดี ก็เรียกชีรีน มาตลอด แต่เด็กน้อยชีรีนสิ...ยังไม่ชิน กับชื่อใหม่เลย ได้แต่ใช้แทนตัวเองกับเด็กๆ ตัวเล็กๆ เท่านั้น แอบคิดว่าคุยกับเพื่อนวัยเดียวกัน
ช่วงอาทิตย์แรก หลังจากรับอิสลาม ได้ไปละศีลอดบ้านเพื่อนพี่สาวหนึ่งครั้ง ไปเจอใครๆ รู้สึกอบอุ่น มีความสุขมาก พี่ๆ บางคนสวมกอดอย่างอบอุ่น ได้รับของขวัญเป็นหนังสือ ซีดี ผ้าคลุมผม ชุดละหมาด ตะลากง ไปไหนก็เจอสิ่งแปลกใหม่ รู้สึกเราได้เจอพี่น้องมุสลิมอื่นๆ แล้วปัญหาช่วงแรก ที่รู้สึกยากมากๆ คือการละหมาด เพราะไม่สามารถท่องบทต่างๆ ที่ใช้ละหมาดได้เลย สิ่งที่ขาดไม่ได้คือ internet กับชุดหูฟัง อาศัยว่าฟังตามนี้ ทำตามนี้ ในใจบอกอัลลอฮฺว่า ข้าฯพระองค์ขอพร บอกรักพระองค์ตามนี้นะคะ ตามที่ข้าฯพระองค์ได้ยินนี่แหละ วันไหนเน็ตใช้ไม่ได้...วันนั้น จะเป็นการละหมาดที่แสนจะวุ่นวาย ต้องเปิดตำรา คำอ่านภาคภาษาอังกฤษก็อ่านยาก ภาษาไทยอย่าได้พูดถึงทั้งตัวสะกด การผสมคำ โอย...ยากมากๆ แต่ก็มีความสุขกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้
คำถามว่าทำไม ทำไม ทำไมเต็มไปหมด ตอนนั้นคำถามทุกคำถามเรามีคำตอบ แต่ท่ามกลางลมแรงขนาดนั้น อธิบายกับคนที่ปิดประตูไม่ต้อนรับอิสลาม ยากเกินแรงใจที่จะทำความเข้าใจ แล้วทุกคนก็พุ่งเป้าโจมตีไปที่ เพื่อนอีกคน...
แล้วช่วงเวลาแย่ๆ อย่างนี้ เกิดความเสียใจมากมายอย่างนี้ คนดีๆ ของเธอคนนี้อยู่ไหน ? ตอนนั้นได้แต่บอกเพื่อนที่แสนดีคนเดิมว่า ถอยไปซะเถอะนะอย่าอยู่ตรงนี้เลย อย่าอยู่รับข้อกล่าวหาร้ายแรงพวกนี้เลย เพื่อนบอกว่า..."ไม่หรอกชีรีน เราไม่ทิ้งกัน ฉันไม่ได้สนใจความชอบใจของใครต่อใคร ฉันทำเพื่อความพอใจของอัลลอฮฺ เท่านั้น" ตอนนั้น...ท่ามกลางลมแรง พายุถล่ม มีสองอย่างที่คอยฉุดรั้ง คือ เพื่อน กับ พลังศรัทธา ที่แรงกล้า บอกใครๆ ว่า รับอิสลามแล้วนะ บอกด้วยหัวใจพองโต อยากบอกอยากเล่า มีทั้งเสียงยินดี กำลังใจที่ให้มาอย่างรู้สึกได้ถึงความจริงใจ แต่ก็มีบางเสียงที่ได้ยิน เกิดคำถามที่บั่นทอนกำลังใจพอสมควร แต่ทุกอย่าง มันคือบททดสอบความอดทน การยืนหยัด สำหรับเพื่อนรักอีกคน ซึ่งเป็นเพื่อนในวัยเยาว์ที่รับรู้เรื่องราวของกันและกันมากที่สุด ก็รับรู้ด้วยดี ไม่ได้ว่าอะไร ตามใจ...แต่เพื่อนคนนี้แหละ ที่เป็นพายุลูกใหญ่ลูกหนึ่งในเวลาต่อมา
|
คอมเมนต์
ทำในสิ่งที่ห้วใ จเรียกร้องสิคะ เริ่มที่หายใจลึ กๆ มองไปที่ยอดเขาด ้วยความตั้งมั่น ว่าจะไปให้ถึง...หลังจากนั้น ก็มองเท้าในแต่ล ะก้าวมองก้าวต่อ ก้าว อย่ารีบเร่ง (อยากรู้ทั้งหมด ก่อนรับอิสลาม) เราจะไม่มีวันนั ้นเลยค่ะ แม้เราจะหมดลมหา ยใจ เราก็ไม่สามารถร ู้ทั้งหมดที่มีแ ต่อย่าหยุดที่จะ ก้าว เพราะเราไม่รู้ว ่าเวลาของเราจะส ิ้นสุดเมื่อไหร่ "จงอย่าได้ตาย จนกว่าพวกท่านจะ เป็นผู้ศรัทธาที ่่นอบน้อมเสียก่ อน" ระหว่างทางเดิน อุปสรรค์มากมาย ขอเพียงอดทน ไม่หวั่นไหวในศร ัทธา อย่าให้ใครมาทำใ ห้เราเดินออกจาก หนทางที่เที่ยงต รงนี้ เป็นกำลังใจให้น ะคะ...
ควรทำอย่างไรดี
ติดตามคอมเมนต์นี้ในรูปแบบ RSS feeds